2004

1 juli 2004
Bezoek aan de huisarts vanwege knobbeltje in linkerborst. “Ter geruststelling” doorgestuurd naar het ziekenhuis.

5 juli 2004
Eerste bezoek aan academisch ziekenhuis. Mammografie, echografie en punctie: geen uitsluitsel. (1)

8 juli 2004
Weefsel weggenomen met biopsie onder plaatselijke verdoving. (2)

5 augustus 2004
Uitslag onderzoeken: diagnose borstkanker.

11 augustus 2004
- Eerste intakegesprek mammapoli met chirurg.
- Echografie van de oksels. (3)

17 augustus 2004
Tweede intakegesprek mammapoli met mammacareverpleegkundige. Uitslag echografie: goed. (4)

6 september 2004
Opname in ziekenhuis ter voorbereiding op operatie. (5)

7 september 2004
Borstsparende operatie linkerborst en gedeeltelijk okselkliertoilet links.

8 september 2004
Drains verwijderd, ontslag uit ziekenhuis.

11 september 2004
Naar eerste hulp ziekenhuis vanwege koorts en (licht) ontstoken borstwond. (6)

14 september 2004
Naar ziekenhuis voor controle operatiewonden. (7)

16 september 2004
Uitslag operatie. (8)
+ snijvlakken schoon, geen aangetaste lymfklieren.
- agressieve, snelgroeiende, hormoongevoelige tumor.

17 september 2004
Belafspraak met bedrijfsarts.

28 september 2004
Eerste afspraak internist-oncoloog (professor N.) over nader behandeltraject. Chemotherapie-sessies ingepland. (9)

5 oktober 2004
Bezoek aan “marmottentoko” ter oriëntatie op een mogelijke pruik. Besloten om er geen te nemen.

7 oktober 2004
Eerste AC-chemokuur (Adriamycine/Cyclofosfamide). (10)

8 oktober 2004
Naar Center for Human Drug Research (CHDR) voor urineonderzoek, bloedafname, hartfilmpje en bloeddrukopname.

20 oktober 2004
Haaruitval in volle gang, haar afgeschoren met tondeuse.

26 oktober 2004
- Controleafspraak met professor N.
- Bloed prikken. (11)

27 oktober 2004
Tweede chemokuur. (12)

28 oktober 2004
Naar CHDR voor urineonderzoek, bloedafname, hartfilmpje en bloeddrukopname.

17 november 2004
- Derde chemokuur.
- Controleafspraak met professor N. (13)

18 november 2004
Naar CHDR voor urineonderzoek, bloedafname, hartfilmpje en bloeddrukopname.

23 november 2004
Controleafspraak met mammacareverpleegkundige. (14)

29 november 2004
Afspraak met onderzoeksverpleegkundige. (15)

8 december 2004
- Vierde en laatste chemokuur.
- Controleafspraak met professor N. (16)

9 december 2004
Naar CHDR voor urineonderzoek, bloedafname, hartfilmpje en bloeddrukopname.

12 december 2004
Aangemeld op Amazone-forum voor jonge vrouwen met borstkanker.

17 december 2004
Belafspraak met bedrijfsarts.

21 december 2004
Afspraak thuis met leidinggevende.

27 december 2004
Belafspraak voor planning radiotherapie (bestralingen). (17)

30 december 2004
- Voortgangsgesprek met professor N.
- Controleafspraak met mammacareverpleegkundige. (18)

2005

10 januari 2005
Intakegesprek afdeling Radiologie met bestralingsarts. (19)

13 januari 2005
- Localisatie (aftekenen bestralingsgebied) op afdeling Radiologie.
- Eerste driemaandelijke Zoladex-spuit laten zetten (hormoontherapie). Begin van kunstmatige overgang. (20)

16 januari 2005
Eerste dagelijkse Tamoxifen-pil geslikt (hormoontherapie).

29 januari 2005
Afspraak met onderzoeksverpleegkundige. (21)

20 januari 2005
1e bestraling. (22)

21 januari 2005
2e bestraling. (23)

24 januari 2005
3e bestraling. (24)

25 januari 2005
- 4e bestraling.
- Controleafspraak met mammacareverpleegkundige. (25)

26 januari 2005
- 5e bestraling.
- Controleafspraak met onderzoeksverpleegkundige. (26)

27 januari 2005
6e bestraling. (27)

28 januari 2005
7e bestraling. (28)

31 januari 2005
- 8e bestraling.
- Controleafspraak met bestralingsarts. (29)

1 februari 2005
9e bestraling. (30)

3 februari 2005
10e bestraling. (31)

4 februari 2005
11e bestraling. (32)

7 februari 2005
12e bestraling. (33)

8 februari 2005
13e bestraling. (34)

9 februari 2005
14e bestraling. (35)

10 februari 2005:
15e bestraling. (36)

11 februari 2005
- 16e bestraling.
- Controleafspraak met bestralingsarts. (37)

14 februari 2005
17e bestraling. (38)

15 februari 2005
18e bestraling. (39)

17 februari 2005
- Localisatie op afdeling Radiologie voor de boostbestralingen.
- 19e bestraling. (40)

18 februari 2005
- 20e bestraling. (41)
- Belafspraak met bedrijfsarts.

21 februari 2005
21e bestraling. (42)

22 februari 2005
22e bestraling. (43)

23 februari 2005
23e bestraling. (44)

24 februari 2005
- 24e bestraling.
- Controleafspraak met bestralingsarts. (45)

25 februari 2005
25e bestraling. (46)

28 februari 2005
26e bestraling (1e boost op litteken). (47)

1 maart 2005
27e bestraling (2e boost op litteken). (48)

3 maart 2005
28e bestraling (3e boost op litteken). (49)

4 maart 2005
29e bestraling (4e boost op litteken). (50)

7 maart 2005
- Belafspraak mammapoli over vervolgtraject.
- 30e bestraling (5e boost op litteken). (51)

8 maart 2005
31e bestraling (6e boost op litteken). (52)

9 maart 2005
- Controleafspraak met professor N. (53)
- Geswitcht van Tamoxifen naar Arimidex (hormoontherapie).

10 maart 2005
32e bestraling (7e boost op litteken). (54)

11 maart 2005
- 33e en laatste bestraling (8e boost op litteken).
- Controleafspraak met bestralingsarts. (55)

15 maart 2005
Voor het eerst weer naar het werk, voor een werkoverleg.

22 maart 2005
Arbeidstherapeutisch aan de slag.

4 april 2005
Afspraak met onderzoeksverpleegkundige (bloedafname, bloeddrukopname, hartfilmpje en echo van het hart). (56)

5 april 2005
Eerste wekelijkse Fosamax-tablet (bisfosfonaat) geslikt om botontkalking door hormoonkuur te verminderen.

7 april 2005
Afspraak met bedrijfsarts, reïntegratieplan opgesteld.

11 april 2005
Controleafspraak met bestralingsarts. (57)

12 april 2005
Eerste officiële werkdag: weer voor 25% goedgekeurd.

14 april 2005
Tweede driemaandelijke Zoladex-spuit laten zetten(hormoontherapie). (58)

25 april 2005
Toegetreden tot bestuur van Stichting Amazones (voor jonge vrouwen met borstkanker).

11 mei 2005
DEXA-scan (botdichtheidsmeting). (59)

19 mei 2005
Afspraak met bedrijfsarts over voortgang reïntegratie.

2 juni 2005
Afspraak met bedrijfsarts over voortgang reïntegratie.

9 juni 2005
Controle-mammografie. (60)

17 juni 2005
Afspraak met professor N.; uitslagen van DEXA-scan (matig) en mammografie (goed). (61)

24 juni 2005:
- 1e Herceptin-infuuskuur (immuuntherapie).
- Derde driemaandelijke Zoladex-spuit laten zetten (hormoontherapie). (62)

28 juni 2005
Controleafspraak ziekenhuis.

21 juli 2005
2e Herceptin-kuur.

3 augustus 2005
Afspraak met klinisch geneticus over onderzoek naar mogelijk gendragerschap. (63)

11 augustus 2005
- 3e Herceptin-kuur.
- Controleafspraak met professor N.
- Afspraak met onderzoeksverpleegkundige + hartfilmpje. (64)

1 september 2005
Reïntegratie afgerond: 100% goedgekeurd.

1 september 2005
4e Herceptin-kuur. (65)

2 september 2005
Vierde driemaandelijke Zoladex-spuit laten zetten. (66)

22 september 2005
5e Herceptin-kuur. (67)

23 september 2005
Controleafspraak met bestralingsarts. (68)

27 september 2005
Controleafspraak met bestralingsarts. (69)

11 oktober 2005
Belafspraak met mammacareverpleegkundige.

13 oktober 2005
6e Herceptin-kuur. (70)

25 oktober 2005
MUGA-scan (meting hartpompfunctie). (71)

3 november 2005
- 7e Herceptin-kuur.
- Afspraak met professor N.; uitslag MUGA-scan (ejectiefractie aanzienlijk gedaald) en hormoonwaardenonderzoek (zeer laag). (72)

23 november 2005
Vijfde driemaandelijke Zoladex-spuit laten zetten. (73)

24 november 2005
- 8e Herceptin-kuur.
- Controleafspraak met professor N. (74)

25 november 2005
Belafspraak met bedrijfsarts.

28 november 2005
MRI-scan. (75)

9 december 2005
- Controleafspraak met mammacareverpleegkundige.
- Uitslag MRI: goed.
- Controleafspraak met bestralingsarts.(76)   

15 december 2005
9e Herceptin-kuur (77)

29 december 2005
Knobbeltje gevoeld in oksel.

2006

2 januari 2006
- Afspraak mammacareverpleegkundige.
- Echo van de oksel.
- Biopsie van knobbeltje in oksel.
- Direct uitslag: goed. (78)

5 januari 2006 10e Herceptin-kuur. (79)

25 januari 2006
- MUGA-scan (meting hartpompfunctie).
- Controleafspraak met vervangende oncoloog. Uitslag MUGA-scan: goed. (80)

26 januari 2006
11e Herceptin-kuur. (81)

16 februari 2006
- 12e Herceptin-kuur.
- Bloedafname.
- Afspraak met ziekenhuisdiëtiste i.v.m. gewichtsverlies. (82)

20 februari 2006
Zesde driemaandelijkse Zoladex-spuit laten zetten. (83)

2 maart 2006
Afspraak met genetisch consulent. Uitslag genetisch onderzoek: geen gendrager BRCA1 of BRCA2. (84)

9 maart 2006
- 13e Herceptin-kuur.
- Controleafspraak met mammacareverpleegkundige. (85)

30 maart 2006
- 14e Herceptin-kuur.
- Controleafspraak met professor N. (86)

20 april 2006
15e Herceptin-kuur. (87)

24 april 2006
MUGA-scan (meting hartpompfunctie). (88)

26 april 2006:
Telefonische uitslag MUGA-scan: goed.

11 mei 2006
16e Herceptin-kuur. (89)

12 mei 2006
Zevende driemaandelijkse Zoladex-spuit laten zetten. (90)

24 mei 2006
DEXA-scan (botdichtheidsmeting). (91)

1 juni 2006
- Controleafspraak professor N., uitslag DEXA-scan: redelijk.
- 17e Herceptin-kuur. (92)

22 juni 2006
18e en laatste Herceptin-kuur. (93)

26 juli 2006
MUGA-scan (meting hartpompfunctie). (94)

2 augustus 2006
Controleafspraak professor N. (95)

17 augustus 2006
Achtste driemaandelijkse Zoladex-spuit laten zetten. (96)

28 september 2006
- Controlemammografie.
- Controleafspraak professor N. (97)

5 oktober 2006
- Afspraak met professor N.: Uitslag mammografie: goed.
- Wegens heftige bijwerkingen gestopt met Arimidex-pillen (hormoontherapie) (98)

18 oktober 2006
Afspraak met gynaecoloog over mogelijkheden zwangerschap na borstkanker. (99)

3 november 2006
Negende en laatste Zoladex-spuit (1 maand werkzaam) laten zetten (100)

16 november 2006
Afspraak met bedrijfsarts: tijdelijk Ziektewet weer in.

30 november 2006
Afspraak met bedrijfsarts.

3 december 2006
Laatste Zoladex-spuit uitgewerkt, medicijnvrij.

2007

11 januari 2007
Afspraak met gynaecoloog.(101)

15 januari 2007
Weer aan het werk: voor 80% goedgekeurd.

18 januari 2007
Bloed afnemen voor onderzoek hormoonwaarden en tumormerkers. (102)

25 januari 2007
- Controleafspraak met professor N.
- Uitslag hormoonwaarden (licht stijgend) en tumormerkers (laag). (103)

10 februari 2007
Afspraak met bedrijfsarts.

15 maart 2007
Afspraak met bedrijfsarts.

3 maart 2007
Uit bestuur Stichting Amazones gestapt.

5 april 2007
Bloed afnemen voor onderzoek hormoonwaarden en tumormerkers. (104)

26 april 2007
- Controleafspraak met professor N.
- Uitslag hormoonwaarden (stijgend) en tumormerkers (laag). (105)

15 mei 2007
Uit de overgang gekomen.

11 september 2007
Zwanger! (vier weken en 2 dagen)

13 september 2007
Afspraak met bedrijfsarts.

25 september 2007
Controlemammografie. Niet doorgegaan wegens zwangerschap.

4 oktober 2007
Controleafspraak met professor N. (106)

2008

7 maart 2008
Controleafspraak met professor N. (107)

30 september 2008
Controlemammografie. In rechterborst wordt verdachte massa gevonden, nader onderzoek vereist. (108)

6 oktober 2008
Zes biopten door middel van mammatoomonderzoek (onder plaatselijke verdoving weefsel wegnemen). (109)

9 oktober 2008
Telefonische uitslag van mammacareverpleegkundige: fibroadenoom en onschuldige kalkspatten.

27 oktober 2008
Afspraak met professor N. (110)

2009

6 januari 2009
Controlemammografie. (111)

7 januari 2009
Telefonische uitslag van controlemammografie: goed.

8 januari 2009
Afspraak met professor N. (112)

3 juli 2009
Controleafspraak met professor N. (113)

2010

8 februari 2010
Controlemammografie (114)

15 februari 2010
Controleafspraak met professor N. Uitslag mammografie: goed. (115)

Het is weer 5 augustus. Er is weer een jaar voorbij.
Vandaag is het zes jaar geleden dat ik te horen kreeg dat ik borstkanker had.

Met het verstrijken van de tijd komt de borstkanker steeds verder achter me te liggen. De meeste mensen die ik de afgelopen jaren heb ontmoet, weten niet eens dat ik kanker heb gehad. Behoefte om het te vertellen heb ik niet; het speelt niet een dusdanige rol in mijn leven dat ik vind dat iedereen het moet weten. Als het al een keer ter sprake komt, sta ik elke keer weer te kijken van de geschokte reacties. Zelf heb ik het zo gexefnternaliseerd dat ik steeds vergeet dat het voor anderen een heftig verhaal is. Je bent er dan zo weer een hele tijd mee bezig, want men wil dan vaak het liefste het hele verhaal horen. Een extra reden om het niet te vertellen als het niet per se hoeft. Als ik het vertel, is het vaak alsof het over een ander gaat.

Ook hier, op mijn blog, waar het de eerste jaren hoofdzakelijk over kanker ging, is het onderwerp compleet naar de achtergrond verschoven. Ik had de categorie Borstkanker 2010 nog niet eens aangemaakt (en dat ga ik ook niet doen); nog geen enkele keer dit jaar heb ik over een aan borstkanker gerelateerd onderwerp geschreven. Oppervlakkig gezien lijkt het haast alsof ik nooit kanker heb gehad.

Een dierbare Amazone die ook al heel wat jaartjes verder is, heeft als motto “Borstkanker loopt nog wel mee, maar niet meer voor mijn voeten”. Ik kan me daar in vinden.

In realiteit is de borstkanker nooit heel ver weg. Het zit wel altijd in mijn achterhoofd. Af en toe zijn er angsten, zoals in de afgelopen lange winter, toen ik weken achter elkaar bleef hoesten. Hoewel ik wist dat ik met een verwaarloosde verkoudheid rondliep, waarvan ik maar niet kon uitzieken vanwege het hectische gezinsleven, is de gedachte aan longmetastasen verschillende keren door mijn hoofd gegaan. Zeker met het verhaal van vriendin M. in gedachten. Ik ben niet het soort ex-kankerpatixebnt dat bij elk pijntje aan het ergste denkt (eerder het tegenovergestelde), maar ook ik kan niet altijd alles wegrelativeren.

Aan kleine dingen merk ik dat de ziekte nog een rol speelt. Hoewel ik degene ben die hier de meeste foto’s maakt, vind ik het belangrijk om regelmatig zelf met mijn kinderen gefotografeerd te worden – mocht het misgaan, dan hebben ze in ieder geval herinneringen aan mij. En ik sta waarschijnlijk meer dan andere ouders stil bij het verstrijken van de tijd. Elke keer als ze maandig zijn, denk ik iets in de trant van: zo, weer een maand voorbij, wat er ook gebeurt, ze heeft in ieder geval negen/zesentwintig maanden een zorgeloze jeugd gehad met beide ouders.

Een ander punt is dat ik niet op de lange en middellange termijn kan plannen. Dat jaagt me angst aan – je weet tenslotte nooit wat er in de tussentijd allemaal kan gebeuren. Ik schuif dingen voor me uit en ga pas tot actie over als het echt niet anders meer kan. Een vakantie enigszins van tevoren plannen is me sinds mijn diagnose nog niet gelukt. Of we gaan op de bonnefooi weg, of we boeken maximaal drie weken van tevoren. En als dat laatste het geval is, voel ik me niet op mijn gemak totdat we daadwerkelijk vertrokken zijn. Plannen maken voelt voor mij als de goden verzoeken. Het is me al eens overkomen dat de route die ik voor mezelf had uitgestippeld, volledig werd weggevaagd en ik wil dat kennelijk niet nog een keer meemaken. Ik zal hier overheen moeten zien te komen, want het begint af en toe lastig te worden.

Verder kan ik niet anders dan mezelf opnieuw gelukkig prijzen met hoe de zaken uiteindelijk gelopen zijn. Met de restverschijnselen van de behandelingen valt prima te leven en dat we ondanks alles toch een gezin hebben weten te stichten, beschouw ik nog steeds als een wonder.
Fingers crossed maar weer voor het komende jaar!

Heerlijk dat er in Nederland zoiets als zwangerschaps- en bevallingsverlof bestaat. Je moet er toch niet aan denken om tot je bevalling te moeten doorwerken of direct erna weer aan het werk te gaan. Naast mijn gewone werk ben ik normaalgesproken ook nog een x-aantal uur per week bezig als moderator/beheerder op het forum van de Amazones, voor jonge vrouwen met borstkanker. Ook daar ben ik dit keer met zwangerschapsverlof gegaan. Het schuurde te veel om in deze periode van nieuw leven anderen te zien vechten tegen de kanker. Ik had er behoefte aan om me terug te trekken in mijn eigen coconnetje, met mijn gezin, en me even niet bezig te houden met ziekte en dood.

Op 9 november kwamen er scheurtjes in dat zelfgekozen isolement door het overlijden van een geliefde Amazone van het eerste uur, met wie ik ten tijde van mijn behandelingen veel heb gedeeld. Een bijzonder mens met een enorm groot hart, een van de liefste mensen die je je maar kunt voorstellen. Een medisch wonder dat jarenlang alle prognoses versloeg, maar uiteindelijk toch door de kanker werd verslagen. Ik wist dat het eraan zat te komen, maar als het daadwerkelijk gebeurt is de klap toch groot. Naar de uitvaart ben ik niet geweest. Ik wist dat er veel Amazones aanwezig zouden zijn en vier weken na de geboorte van Siri was het voor mij te vroeg voor een dergelijke emotionele gebeurtenis. Het gevolg is wel dat haar dood voor mij nog steeds heel onwerkelijk is en dat ik me nog nauwelijks realiseer dat ze er niet meer is.

Ik was een van de eersten op het Amazoneforum die zwanger raakte en een baby kreeg, maar zeker niet de laatste. Sinds de geboorte van Ida zijn er alweer een paar Amazonebaby’tjes bij gekomen. Het is altijd weer een zeer vreugdevol moment als een Amazone haar zwangerschap aankondigt. Nieuw leven na een levensbedreigende ziekte te hebben gehad, wat is er mooier dan dat? In augustus van dit jaar was het M.’s beurt om te melden dat ze in verwachting was.

Samen met S. vormden M. en ik tussen 2005 en 2007 het bestuur van Stichting Amazones. Drie vrouwen van begin dertig, alle drie met een kinderwens waar ze niets mee konden, omdat ze door hormoontherapie in de overgang waren gebracht en maar moesten afwachten hoe ze daar uit zouden komen. Onze energie staken we in de website, het forum en de stichting, om zo veel mogelijk andere jonge vrouwen met borstkanker te kunnen bereiken en onze kennis en ervaringen te bundelen. Verder was het afwachten wat de toekomst voor ons in petto had.

M. was daarin voor mij een voorbeeld. Hoewel we even oud zijn, kreeg zij haar diagnose drie jaar eerder dan ik de mijne. Zij had haar leven alweer behoorlijk op poten: ze werkte weer fulltime, had zelfs carrièrestappen kunnen zetten, maakte verre reizen en ontplooide allerhande activiteiten. Hét bewijs dat leven na borstkanker mogelijk was.

Toen ze deze zomer haar zwangerschap aankondigde, voelde dat voor mij als rechtvaardigheid. Acht jaar na haar diagnose zou ze dan eindelijk moeder worden. Ik was haar al voorgegaan, evenals S. die een jaar na Ida’s geboorte een prachtige dochter ter wereld bracht. Er was niemand die ik het meer gunde. Wat was het toch allemaal goed voor ons afgelopen!

Deze week veranderde het geluk van M. met een klap in verdriet en wanhoop. Acht jaar na haar oorspronkelijke diagnose is de kanker terug with a vengeance. Niet meer te genezen. Kennelijk zwierven er toch nog wat losse kankercellen in haar lichaam rond, ondanks de jarenlange behandelingen. Terwijl het kindje in haar buik groeide, groeide de kanker met hem mee. Het is nog te vroeg voor de baby om te komen, terwijl zijn moeder op korte termijn aan behandelingen zal moeten beginnen om zoveel mogelijk tijd te winnen. Allerlei keuzes zullen moeten worden gemaakt. Een nachtmerriescenario. Míjn nachtmerriescenario voorafgaand en tijdens de zwangerschap van Ida, nu werkelijkheid geworden voor iemand die mij dierbaar is.

In retrospect dringt het tot me door welk risico ik heb gelopen door mijn behandeltraject af te breken en zo kort na mijn diagnose aan kinderen te beginnen. Gegokt en gewonnen. Acht jaar na dato kan het kennelijk nog steeds misgaan. Wanneer kun je deze ziekte in godsnaam achter je laten.

Woensdag rond 18.00 uur ontving ik een sms van M. met de definitieve bevestiging van het slechte nieuws. Ik zat Siri op de bank te voeden. Jaco stond in de keuken, bezig met de bereiding van ons avondeten, Ida naast hem op een stoel aan het aanrecht, roerend in een eigen schaaltje met basilicum. Gezinsgeluk in optima forma. Wat een contrast.

Ik ben nu weer aanwezig op het forum. Ik heb mijn verlofperiode beëindigd. Het nieuws van M. is als een bom ingeslagen in het Amazone-universum en als moderator hoor je er dan te zijn. Bovendien heb ik behoefte aan het delen van mijn verdriet. Een andere dierbare Amazone van het eerste uur omschrijft lotgenotencontact wel eens als een medaille met twee kanten. Enerzijds de steun en vreugde die je vindt in de herkenning en erkenning van je ervaringen, de bijzondere mensen die je ontmoet en de vriendschappen die je sluit, anderzijds het verdriet als je afscheid moet nemen van hen die veel voor je zijn gaan betekenen. Voor haar, maar ook voor mij, hebben de positieve aspecten altijd zwaarder gewogen. Een reden dat we ons zo lang na onze diagnoses nog steeds inzetten ten behoeve van lotgenotencontact. Maar de verliezen worden nu wel heel erg groot. Voor het eerst begin ik te twijfelen.

Wat een ellende.

                                                       —

Deze log schreef ik op vrijdag 4 december maar heb hem pas op 31 december geplaatst. M. is inmiddels met chemotherapie begonnen. Het lijkt goed aan te slaan en de baby zit ondertussen nog veilig in haar buik (en doet het daar goed). Mijn twijfels over het actief blijven bij de Amazones zijn er nog steeds, maar het is voorlopig nog geen tijd voor mij om daar afscheid te nemen. Af en toe vraag ik me af of ik er ooit los van zal komen…

Ging de datum vorig jaar nog onopgemerkt voorbij, dit jaar sta ik er wel degelijk bij stil: het is vandaag vijf jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker kreeg. Die vijfjaarsgrens is voor kankerpatiënten vaak magisch, mede omdat overlevingskansen en kansen op terugkeer van de kanker vaak worden berekend voor een periode van vijf jaar (en daarna tien jaar). Vrij arbitrair natuurlijk, maar toch geeft het een bijzonder gevoel dat ik nu vijf jaar verder ben. Mijn eerste kankerlustrum!

De diagnose kwam vijf jaar geleden niet echt meer als een verrassing. Althans voor mij, want Jaco was tot het moment dat de gevreesde woorden werden uitgesproken nog vervuld van hoop dat het toch iets anders zou zijn. Zelf wist ik eigenlijk al dat het foute boel was toen ik het knobbeltje tijdens het douchen voor het eerst voelde. Voor mij was het dus een bevestiging en ergens een opluchting, omdat er een einde kwam aan een periode van onzekerheid en ik eindelijk wist waar ik aan toe was. Dat dacht ik tenminste: achteraf was het een kwestie van blissful ignorance, want als ik toen had geweten wat me allemaal nog te wachten stond, was ik waarschijnlijk hard gillend weggerend en misschien niet eens aan het hele traject begonnen. Ik ging er toen namelijk nog van uit dat ik na een operatie en een serie bestralingen wel klaar zou zijn…

Ook op 5 augustus 2004 was het bijzonder warm weer. De avond van tevoren hebben we ter afleiding tot diep in de nacht met vrienden op een terras aan de Nieuwe Rijn gezeten, waarbij de alcohol rijkelijk vloeide. Na het slechtnieuwsgesprek hebben we een aantal mensen telefonisch op de hoogte gesteld en zijn eigenlijk gewoon verder gegaan met onze bezigheden. Een beetje in de tuin gerommeld, voor zover ik het nog kan terughalen. Het drong gewoon nog niet echt door. Ik kan me niet herinneren dat ik die dag heb gehuild of overstuur ben geweest. Een kleine drie uur nadat ik met mijn ouders had gebeld, die aan de andere kant van het land wonen, ging de deurbel en bleken ze voor de deur te staan. Ze wilden graag bij ons zijn en hadden eigenlijk verwacht een huis vol mensen en emotie aan te treffen, maar niets was minder waar. Ook toen nog tot laat buiten gezeten en gepraat, maar waarover? Ik kan het me niet meer herinneren.

De afgelopen vijf jaar is er bijzonder veel gebeurd. Je weet het natuurlijk nooit, maar ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat er nog een keer zoveel zal gebeuren in vijf jaar tijd. Naast de diagnose, de operatie en de langjarige behandelingen ben ik in die tijd ook nog eens getrouwd, moeder geworden en zwanger geraakt van de tweede, heb ik zelfs nog een aantal leuke reizen kunnen maken en (ook heel belangrijk als hoofdkostwinner) mijn baan weten behouden. Ik ben tevreden en gelukkig met mijn leven en zou eigenlijk niet weten wat ik op dit moment nog zou moeten wensen…

De traditionele augustusfoto.

Ondertussen heb ik het bezoek aan de oncoloog achter de rug. Die had alleen maar goed nieuws te melden. Zo horen we het graag!

De uitslag was dus nog beter dan ik dacht.
Kortgezegd komt het erop neer dat het onrustige weefsel in mijn borst nu nagenoeg weg is! Iets langer gezegd: de microcalcificaties zijn bijna allemaal verdwenen (waarschijnlijk weg gebiopteerd) en van het fibroadenoom is helemaal geen sprake meer. Kennelijk heeft het lichaam dat zelf opgelost. Dus wie weet had het allemaal toch met de zwangerschap te maken en is het weggetrokken nu ik "ontzwangerd" ben. De oncoloog hield zich daarover op de vlakte, maar ik heb zelf graag een verklaring dus voorlopig houd ik het daar maar op.

Ik hoef pas over een half jaar terug te komen. Wat fijn! Gewoon weer de normale controle. En dan hopelijk pas weer in januari een mammografie en niet alweer in september.

Ik had me voorbereid op een lang verblijf op de mammapoli, omdat de oncoloog doorgaans meer dan een uur uitloopt. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit: mijn afspraak was om 14.00 uur en om 14.15 uur mocht ik al naar binnen! Dat heb ik nog nooit meegemaakt, en ik ken mijn oncoloog al vanaf 2004.

Vanaf mijn diagnose is hij mijn behandelend arts geweest. En daar heb ik het mee getroffen, want hij is hoofd van de vakgroep en is ook internationaal actief in allerlei groepen die zich bezighouden met de behandeling van borstkanker. Hij weet erg veel en is helemaal up-to-date inzake ontwikkelingen op het gebied van de ziekte.

Aan het begin kon ik totaal niet met hem praten. Ik snapte gewoon nauwelijks iets van wat hij zei. Ik zat nog in de ontkenningsfase en had bijna geen informatiebehoefte. Ik zat echt op een kennisniveau van nul. En mijn oncoloog is geen arts die zich helemaal tot dat niveau kan verplaatsen als hij met een patiënt spreekt. Of misschien kon hij dat wel, maar drong het niet tot me door.

In ieder geval ging het contact tussen ons stukken beter toen ik me eenmaal in de ziekte had verdiept en me met de behandelingen ging bemoeien. Opeens spraken we dezelfde taal. Zeker toen hij bij mij een bredere interesse in borstkanker bespeurde (vanwege mijn bestuurswerk bij de Amazones) begon hij mij steeds serieuzer te nemen. En door de vele behandelingen die ik kreeg, hadden we veel contact: elke twee tot drie weken had ik een afspraak, en dat twee jaar lang. Daarna nam de frequentie van mijn ziekenhuisbezoek gelukkig drastisch af.

Door de jaren heen ben ik erg aan mijn oncoloog gehecht geraakt. Ik moet er niet aan denken dat hij met pensioen gaat en dat ik naar een andere arts moet. Want de ziekenhuisbezoeken blijven natuurlijk altijd doorgaan, voorlopig nog elke zes maanden, uiteindelijk elk jaar. Hopelijk pakken de controles niet elke keer zo spectaculair uit als dit keer…

Maar goed, dat zien we dan wel weer. Voorlopig even geen gedoe meer – tijd om het hele borstkankerverhaal weer op de achtergrond te zetten!

Hoera, 2009 kan nu echt beginnen!
Mijn mammografie van afgelopen dinsdag heeft geen afwijkingen laten zien ten opzichte van die van eind september. Er is geen enkele aanwijzing dat er zich iets kwaadaardigs aan het ontwikkelen is. Heel goed nieuws dus!

Ik zou vandaag naar het ziekenhuis hebben gemoeten om de uitslag te horen, maar gisteren belde de mammacareverpleegkundige al met het goede nieuws. Dat is al de tweede of derde keer dat ze dat doet! Echt heel fijn dat ze bellen, zodat ik niet langer dan nodig in spanning hoef te zitten. Tegelijkertijd wekt het natuurlijk wel verwachtingen: de volgende keer dat ik een onderzoek krijg en ze bellen niet voortijdig over de uitslag, kan ik er waarschijnlijk gevoeglijk van uitgaan dat er wel iets aan de hand is… Maar goed, laten we hopen dat dat nooit aan de orde komt!

Het telefoontje scheelde me ook weer een bezoekje aan het LUMC. Drie keer in een week was ook wel wat veel geweest, want volgende week heb ik nog een afspraak met mijn oncoloog om alles nog even goed door te spreken. Dit soort uitslagen bespreek ik liefst ook met een arts. In oktober bleek het verhaal van de oncoloog ook stukken genuanceerder dan dat van de mammacareverpleegkundige, dus ik houd nog een kleine slag om de arm. Maar dat het in ieder geval voor nu goed nieuws is, lijdt absoluut geen twijfel.

De mammografie zelf viel redelijk mee. De foto’s waren wederom in één keer gelukt en dat scheelt al een hoop. Ik trof dezelfde röntgenlaborant als bij het mammotoom-onderzoek. Die kon zich mij nog heel goed herinneren. Er was ook een stagiair bij, een wat schutterige jongen van begin 20, die bij het beeldscherm bleef staan en zich verder niet met mij of mijn borsten bemoeide.

Toen de foto’s eenmaal waren gemaakt en ik weg mocht, had ik er al een goed gevoel over. De ervaring heeft tenslotte geleerd dat ze direct alarm slaan als er echt duidelijke afwijkingen worden waargenomen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat de foto’s altijd bestudeerd moeten worden en er dan toch iets aan het licht kan komen, maar dat zou dan in ieder geval iets kleinschaligs zijn en geen grote invasieve tumor of iets dergelijks.

De spanning, die zich zeker de twee dagen voor het onderzoek behoorlijk had opgebouwd, was toen eigenlijk al grotendeels weg. En nu begint het langzaam door te dringen dat het erop lijkt dat ik gewoon op de oude voet verder mag gaan! Vandaag heb ik ook nog eens een onverwacht dagje vrij. Ida is toch naar het kinderdagverblijf gegaan (ontaarde moeder) dus kan ik nu echt een beetje bijkomen van alles. Vanochtend rustig de krant kunnen lezen met een beker koffie erbij en daarna een flink rondje hardgelopen bij 3 graden onder nul. Eens kijken wat ik vanmiddag ga doen. Er ligt een berg administratie die om mijn aandacht schreeuwt, maar ik heb eigenlijk ook wel zin om even de stad in te gaan…

En dat was dus alweer het eerste logje in de nieuwe categorie Borstkanker 2009. Net zoals vorig jaar, toen ik Borstkanker 2008 aanmaakte, hoop ik dat het een kleine categorie mag blijven.

"Tja, zeker als jullie van plan zijn om voor een tweede baby te gaan, lijkt het me toch zinvol om eerst in januari een nieuwe mammografie te laten maken."

Aldus mijn oncoloog toen ik eind oktober bij hem was om de uitslag van het mammatoom-onderzoek na te bespreken. Het was ook te mooi om waar te zijn: allerlei onregelmatigheden geconstateerd in de borst, maar toch pas na een jaar weer controle. Na mijn aanvankelijke blijdschap over de goede uitslag waren er bij mij ook alweer allerlei vraagtekens ontstaan, die nu dus werden bevestigd door mijn oncoloog.

Ida was nog geen drie maanden oud toen mijn besluit al vaststond: als Jaco er ook enthousiast over kon worden, wilde ik absoluut proberen om nog een keer zwanger te raken. Want het is ontzettend leuk om in verwachting te zijn en een baby te hebben. Dat wil ik nog wel een keer meemaken! En er al te lang mee wachten is niet zo’n goed idee, want door de behandelingen die ik heb ondergaan, is er een gerede kans dat ik vervroegd in de overgang raak.

Jaco bleek er gelukkig hetzelfde over te denken als ik, en stiekem hadden we al het plan gesmeed om in onze huwelijksnacht te "beginnen". Dat leek ons wel een romantisch idee. En stel je voor dat het meteen zou lukken! Dan zou de nieuwe baby ook een mooi verhaal hebben over zijn of haar ontstaan, net zoals Ida, de wonderbaby die kwam toen we er helemaal niet meer op rekenden…

Maar goed, het leven valt nu eenmaal niet te regisseren en ons plannetje viel in duigen door de gebeurtenissen van eind september/begin oktober. Dat de oncoloog mijn twijfels deelde, was op zich niet echt een tegenvaller. Hoewel de uitslag geruststellend was, kun je er niet omheen dat er dingen in mijn borst zitten die er niet echt horen. Zonder er nog een keer naar te laten kijken, zou een onbezorgde zwangerschap waarschijnlijk niet mogelijk zijn geweest.

Hoewel het dus geen verrassing was allemaal en ik er eigenlijk blij mee ben dat de oncoloog net zo alert is als ikzelf, moet ik toegeven dat mijn eerste reactie was: G*dver, dat is dan de tweede keer dat de kanker ingrijpt in onze gezinsplanning.

Maar ja, daar schiet je niet zo veel mee op. Dus een aanvraagbriefje voor de mammografie ingeleverd en in de wachtstand gegaan tot begin december. Want in mijn ziekenhuis kan een mammografie pas een maand van tevoren worden ingepland. En de ervaring heeft geleerd dat je je er dan actief mee moet bemoeien, omdat je anders onderop de stapel belandt en met een beetje pech pas zes, zeven weken later aan de beurt bent.

Stipt op 1 december ben ik dus begonnen met de mammapoli te bellen en "slechts" anderhalve week later had ik een afspraak op zak voor begin januari. Mijn aanvraagformulier bleek nergens meer te vinden te zijn, dus als ik er niet bovenop had gezeten, had ik pas volgend jaar september een oproep gekregen… Om nog maar te zwijgen van de moeite die ik moest doen om over te brengen dat mijn oncoloog daadwerkelijk een aanvraag had gedaan. Oude tijden herleven, zullen we maar zeggen. Ik was weer helemaal terug in de onoverzichtelijke periode 2004-2006, toen ik met allerlei verschillende behandelingen bezig was, vaak tegelijkertijd, met de bijbehorende onderzoeken, en zelf moest coördineren wanneer ik weer aan de beurt was voor het laten zetten van een Zoladex-spuit, bloedprikken, een mammografie, MUGA-scan, DEXA-scan en weet ik veel welke onderzoeken nog meer, en daarbij regelmatig op onwetendheid, slordigheid en nalatigheid van de kant van het ziekenhuis stuitte.

Hoewel ik de borstkankerperiode goed heb weten te verwerken en grotendeels achter me heb gelaten, zitten die gevoelens van frustratie en onmacht nog wel enigszins aan de oppervlakte, zo heb ik gemerkt.

Afwachten nu dus maar tot begin januari!
Ik ben heel benieuwd. Zoals ik eerder schreef, gaat het om een fibroadenoom (in principe goedaardige weefselstreng) en microcalcificaties (kalkspatten) in de rechterborst. Ik weet niet genoeg over beide zaken om te kunnen zeggen of het per se slecht nieuws is als ze gegroeid blijken te zijn. En dat wil ik voorlopig ook zo laten. We zien het tegen die tijd wel.

En die tweede baby?
Ja, dat hangt natuurlijk deels af van wat we in januari te horen krijgen. Hoe dan ook is het iets wat je gegeven moet zijn en wat je niet kunt afdwingen. Ik weet als geen ander dat het absoluut geen vanzelfsprekendheid is om een kind te krijgen. Een tweede kind zou echt een "extraatje" zijn, want nu ik moeder ben, is mijn kinderwens op zich vervuld. Dus ook als het bij Ida blijft, zal ik het gevoel hebben dat ons gezin compleet is…

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geblogd!
Meer dan een maand geleden, om precies te zijn. Dat wil niet zeggen dat er in de tussentijd niets is gebeurd. Verre van dat, zelfs.

Over Ida zal ik later een update schrijven. Ik volsta voor nu met de mededeling dat het nog steeds geweldig goed met haar gaat! Maar eerst wil ik even de andere zaken langslopen.

Op 30 september moest ik voor mijn jaarlijkse controlemammografie naar het ziekenhuis. In het volste vertrouwen ging ik erheen, want door mijn zwangerschap en de geboorte van Ida was de borstkanker zo op de achtergrond komen te staan dat ik me werkelijk niet kon voorstellen dat er iets aan de hand zou kunnen zijn.

Maar ja, zo gaan die dingen: helaas werd er toch iets gevonden op de foto’s, iets wat er zo verdacht uitzag dat nader onderzoek vereist was. Dat nader onderzoek kon gelukkig snel plaatsvinden en (om een lang verhaal even heel kort te maken) de uitslag bleek goed! Het verhaal is natuurlijk veel langer, zie daarvoor mijn drie voorgaande, pas vandaag gepubliceerde logjes over de mammografie, het vervolgtraject en het nader onderzoek.

Maar goed, geen kanker dus! Maar wat is het dan wel? Ten eerste zit er achterin mijn borst, tegen de borstspier, een fibroadenoom (een goedaardige weefselstreng). Die zit er waarschijnlijk al een hele tijd, maar is pas nu zichtbaar omdat het ziekenhuis tegenwoordig over gevoeliger apparatuur beschikt dan ten tijde van mijn vorige mammografie. Ten tweede zijn er kalkspatten waar te nemen. Daar ben ik op zich niet heel blij mee, omdat borstkanker begint met dergelijke microcalcificaties (overigens werkt het niet andersom: lang niet alle kalkspatjes worden kankergezwellen!), maar ze hebben alle plekjes weten te biopteren en die waren allemaal zo onschadelijk dat het ziekenhuis er helemaal gerust op is. Zo gerust zelfs dat ik geen extra controles hoef te ondergaan en pas volgend jaar weer mag terugkomen voor mijn reguliere controlemammografie. De best mogelijke uitslag dus: ze weten wat het is en het is niet kwaadaardig.

Een enorme opluchting natuurlijk. Ik zag mezelf alweer aan het chemoinfuus hangen (dit keer na een dubbelzijdige borstamputatie) en Jaco was al aan het bedenken hoe hij het zou gaan doen als hij alleen met Ida zou achterblijven. Daar hebben we het tijdens het wachten op de uitslag trouwens nauwelijks over gehad, omdat we het redelijk konden wegzetten allemaal en niet al te veel op de zaken wilden vooruitlopen. En er moest natuurlijk ook gewoon gewerkt geworden en Ida wilde ook gewoon haar normale portie aandacht ontvangen. Maar ja, af en toe drongen dergelijke onwelgevallige gedachten natuurlijk toch tot ons bewustzijn door…

Hoe blij ik ook ben met de goede uitslag, toch heeft de hele geschiedenis me wel weer met beide benen op de grond gezet. Zoals ik al schreef, was de borstkanker echt een afgesloten hoofdstuk. Uitgebreide behandelingen ondergaan, een rotperiode meegemaakt, maar er uiteindelijk een streep onder kunnen zetten en de draad van mijn leven weer opgepakt. Bij mij werkt dat dan zo dat het dan ook echt helemaal klaar is. Zo klaar zelfs dat ik geen maandelijks borstonderzoek meer deed (niet dat ik dat van tevoren ooit wel deed) en tegen mijn oncoloog wilde gaan zeggen dat het maar eens afgelopen moest zijn met de jaarlijkse controles.

Mijn kop in het zand steken dus! Want ik wist natuurlijk best dat ik gezien mijn voorgeschiedenis een verhoogde kans heb om opnieuw borstkanker te krijgen. Voor een uitzaaiing van de oorspronkelijke tumor ben ik niet meer bang en daar heb ik ook alle reden toe. Zoals ik al eens heb geschreven, was mijn vorm van kanker zo agressief dat uitzaaiingen zich naar alle waarschijnlijkheid al in de eerste twee jaar na de diagnose hadden moeten manifesteren. Maar in mijn linkerborst, waar de tumor gezeten heeft, kan ik opnieuw borstkanker krijgen, want ik heb een borstsparende operatie gehad. Die kans neemt per jaar met 1% toe. Cumulatief dus: nu (na vier jaar) is het 4% en na 40 jaar is het 40%. En omdat ik ooit al eens borstkanker heb ontwikkeld, is mijn kans om het in de andere borst te krijgen ook 15-20% hoger dan normaal.

Geen reden om permanent in de stress te zitten, maar wel om enigszins alert te blijven natuurlijk.

En ik baal er eigenlijk best van dat ik me nu weer van die risico’s bewust ben. Het geeft me het gevoel dat ik nooit helemaal van de kanker af kom, wat natuurlijk ook zo is, maar ik wil daar gewoon niet de hele tijd mee bezig zijn. Het was ook opvallend hoe snel ik me weer in de rol van de patiënt voegde. Niet fijn!

Maar goed, het is zoals het is en ik zal er een bepaald evenwicht in moeten vinden. Eind oktober zie ik mijn oncoloog weer (heb de uitslag telefonisch van mijn mammacareverpleegkundige gekregen) dus dan zullen we het allemaal nog wel even nabespreken.

Vanmiddag dan de uitslag! Om 15.00 uur word ik verwacht op de poli. Geen idee eigenlijk wie mij de uitslag gaat geven. Waarschijnlijk de mammacareverpleegkundige. Het zal dan van de uitslag afhangen of ik vandaag ook nog een arts zie…
Al met al is het hele proces behoorlijk snel gegaan.

Het weefselonderzoek van afgelopen maandag was niet bepaald een prettige ervaring. Ik had vorige week nooit uitgebreid moeten klagen over de mammografie, want dit mammotoom-onderzoek is nog veel erger: een mammografie in het kwadraat. In plaats van dat je borst maximaal vier keer een minuut in de bankschroef zit (zoals bij een mammografie), zit hij er (af en aan) meer dan anderhalf uur in! Waarvan alleen het laatste halfuur met lokale verdoving, want toen moesten ze er ook nog in snijden.

Kort gezegd houdt het onderzoek in dat ze een sneetje in de borst maken en met een lange, dikke(3 mm) holle naald naar het verdachte gebied van de borst boren. Aan het uiteinde van de naald zit een draaiend mesje waarmee stukjes weefsel worden weggenomen, die dan door de naald worden opgezogen.Tijdens het onderzoek lag ik op mijn buik op een heel hoge tafel. In het midden van de tafel zat een gat, waarin ik mijn borst moest hangen, met daaronder een mammografieapparaat, waarin de borst werd vastgeklemd. Een arts en drie verpleegkundigen waren naast en onder de tafel aan het werk.

Bron afbeelding

Waarschijnlijk zou het niet lukken om vanaf de zijkant bij de goede plek te komen, omdat het te bereiken gebied heel diep in de borst ligt. Ze wilden het toch proberen omdat anders de kans groot was dat ze een spier zouden raken. Weinig geruststellende informatie als je op het punt staat om onder het mes te gaan, maar goed. Na een half uur van enorm veel getrek en gesjor aan mijn borst (soms met twee mensen tegelijk!) en zes keer de bankschroef dichtdraaien, foto’s maken en weer openen, bleek inderdaad dat het niet zou lukken en dat er toch vanaf de bovenkant moest worden geboord. Dus vanuit mijn decolleté.

Het hele trek- en sjorcircus begon weer overnieuw, maar nu was de juiste plek relatief snel gevonden en kon het daadwerkelijke onderzoek van start gaan. Door de verdoving merkte ik er eigenlijk weinig van. Vervelend was wel dat ik een half uur zo stil mogelijk moest liggen met mijn nek in een onnatuurlijke, verkrampte houding.

Wat een opluchting vervolgens om te worden bevrijd uit het apparaat en om weer rechtop te kunnen zitten. De arts vertelde me dat ze op basis van de nieuwe foto’s goede hoop had gekregen, en dat ze dat niet snel zei. Nu weet ik ook dat artsen niet gauw uitspraken doen over dit soort dingen voordat er uitslagen beschikbaar zijn, dus dat was wel even heel prettig om te horen. Maar ja, ik weet ook maar al te goed dat er niets met zekerheid te zeggen is voordat er daadwerkelijk weefsel onderzocht is. Ik ga er nu in ieder geval maar van uit dat er geen enorme invasieve tumor ergens in mijn borst zit, want die hadden ze dan toch wel kunnen zien, lijkt me zo. Dat er calcificaties in de borst zitten, is nu wel zeker, maar of zich daar kwaadaardige cellen (al dan niet invasief) in bevinden is de vraag die dan vanmiddag beantwoord zal worden.

Frappant detail: ik heb nu een wond op mijn rechterborst op bijna exact dezelfde plek als waar op mijn linkerborst het litteken van de tumorverwijdering zit.
Ook zit er nu een klein flintertje titanium in mijn borst, zodat bij volgende onderzoeken altijd te zien blijft dat er op die plek weefsel is weggenomen.

Verder is het deze week eigenlijk wel goed gegaan. Ik heb mezelf redelijk kunnen afleiden en heb ook prima geslapen. Dinsdag gezellig met Ida thuis geweest, gisterochtend ook, daarna gewerkt, pas aan het eind van de avond weer thuis, dan gaat de tijd wel lekker snel. Ik merk wel dat als ik dingen over borstkanker lees (bijvoorbeeld op het Amazoneforum, waar ik als moderator actief ben) ik die weer meer op mezelf betrek. Dat ik denk: ik zal dit toch niet opnieuw hoeven mee te maken? Dat heb ik al tijden niet meer gehad, dat ik me met verhalen identificeerde.

Hoe dan ook is het fijn dat er nu snel duidelijkheid is. Als het niets is, kan ik opgelucht ademhalen en als het wel wat is, ben ik er op tijd bij.

Gisteren met de mammapoli gebeld om te vragen of ze überhaupt al op de hoogte waren van de ontwikkelingen. Na de mammografie had de radioloog gezegd dat ze direct zou gaan bellen met mijn oncoloog, maar zoals ik al had verwacht was dat toch nog niet gebeurd. “Gelukkig” heb ik ervaring op dit vlak zodat ik weet dat je zelf overal bovenop moet zitten, omdat er anders vaker wel dan niet vertraging optreedt.

De mammacareverpleegkundige pakte het direct op en zei dat ze de foto zou opvragen om die vandaag in het teamoverleg te kunnen bespreken. Haar leek het ook geen goed idee om tot eind oktober te wachten met het onderzoek. Hoe je het ook wendt of keert, ik heb al een keer op jonge leeftijd borstkanker gekregen, dus kennelijk heb ik borstweefsel dat geneigd is/aanleg heeft om tumoren te vormen. Daarnaast was mijn tumor hormoongevoelig, en gezien het feit dat ik vroegtijdig met de hormoontherapie ben gestopt en daarna ook nog eens zwanger ben geweest en een kind heb gebaard, met alle heftige hormoonschommelingen van dien, is er alle reden om alert te zijn.

Ik hoopte dus dat ik de ingreep misschien maandag over een week al zou kunnen ondergaan. Aankomende maandag zou al helemaal vol zitten, en eigenlijk ook de maandag erop, zo hadden ze me gisteren bij radiologie verteld. Het was dus wel een verrassing toen de mammacareverpleegkundige zei dat ik maandag aanstaande al terechtkon. Tja, heel fijn dat ik niet tot het einde van de maand hoef te wachten, maar dat er zó’n vaart achter wordt gezet geeft toch weer niet heel veel extra vertrouwen op een goede afloop.

Hoewel ik het redelijk goed kan wegzetten, denk ik er natuurlijk toch wel regelmatig aan.

Mocht het mis zijn, dan weet ik precies wat me allemaal te wachten staat. Ik heb het allemaal natuurlijk al eens mee gemaakt. En al zou het een heel andere variant zijn: in de vier jaar dat ik betrokken ben geweest bij De Amazones, heb ik waarschijnlijk alle mogelijke scenario’s wel langs zien komen. Veel voorkennis is in deze fase niet per se een voordeel…

En dan natuurlijk de irreële gedachten: “Het ging allemaal ook zo lekker de laatste tijd, dat kon natuurlijk niet lang goed gaan”, “Dit is een waarschuwing omdat ik eigenlijk van plan was om die jaarlijkse mammo maar niet meer te doen”, “Ik had nooit moeten denken/zeggen/schrijven dat het borstkankerverhaal een afgesloten hoofdstuk was, dat was de goden verzoeken” et cetera.